پنهان خانه پنج در

به همه دنيا بگو نگاه توسهم منه

 هرجاى دنيا كه باشى دلم برات پرميزنه

قرارمان فصل انگور
شراب که شدم بیا
...
تو جام بیاور
و من جان

زیر بارانی ایستاده ام که دگر خیسم نمیکند...

من جرئی از باران شدم...

بگذار تا صبح به یادت ببارم...

این رویای خیس را دوست دارم

خیالم را میبافم با رویای تو..گرمم می‌کند بی‌ حد

آموزگار
نیستم
تا عشق را به تو بیاموزم
ماهیان نیازی به آموزگار ندارند
تا شنا کنند
...پرندگان نیز آموزگاری نمی خواهند
تا به پرواز درآیند
شنا کن به تنهایی
پرواز کن به تنهایی
عشق را دفتری نیست
بزرگترین عاشقان دنیا
خواندن نمی دانستند

كوچه ها را می بویم ،

اي تماشايي ترين مخلوق خاكي در زمين!

آسماني ميشوم وقتي صدایت ميكنم

دوست داری کنارت بنشینم،با هم سردمان شود.غذایی که نیست،پس بیا با هم سرما بخوریم،با هم گشنگی را بار دیگر بچشیم.دوست داری یاد بیاورم که من هم زیر آن پل میخوابیدم،بارانی بود اطرافم،بگذار بگویند که من مرد نیستم..می‌خواهم پا به پایت گریه کنم..ما با گریه‌هایمان میخندیم،بگذار آنها بخندند که گریه‌ای بیش نیست،حال دیدی تنها نیستی‌،من که سردم میشد آواز میخواندام،می‌خندیدم و آفتاب را مسخره میکردم،تو چه میکنی‌،راستی‌ یک چیز جالب،به مادرم می‌گفتم که من در بهشت هستم،جهنمی سرد که بی‌ هویتی سالهاست هویت من است،من حتی جیبی‌ نداشتم که دستم را از سرما در جیبم کنم،،،،،،

تو كه در دغدغه ي گم شدنت حيراني !!!

 و به دنبال خودت همه جا مي گردي

چشمهايت كه پر از احساس است .

 زير پا سوق بده خواهي ديد در تمامي نفس هاي دلم پنهاني !!!

و ميان همه ي درد دلم.

 دست خطي كه همين جاست به تو،

 مال خود مي بينم تو همين جايي و من پيش توام تو ميان نگه من و خودت جا داري

 آرزويم اين است كه دگر گم نشوي "

دریای آتش را

نفس باد را

لبخند ابر را

در میانه ی زمان

در درست می گیریم

رنگ ها را در بی رنگی خود

و مزه ها را با کام خویش

زیر پا می گذاریم

من و تو

از فرای غم و سرور

بیش از تاب و شور

تنها یک واژه را یاد می کنیم

و هستی اش را

ناب ترین سرود می خوانیم

اولین بـــــــــــــــــــــــــــــاران پاییز را

به یاد عطــــر نم خاک های کودکی

به یاد عطـر نم خاک های عاشقی

به یــــــــــاد عطر گیسوان خیس تو

بر آسمان سجــــــــــــــــــده میکنم

صدای تیک تاک ساعت اَمانَم را بریده ... 

خواب به چشمانم نمی آید ... 

نشستَم گوشه اتاق ... 

چهارزانو ... 

دلتنگ و آرامُ خسته ...

صدای تیک تاک تنها ملودی شبهای من شده ...

بی خوابی ...

بی آرامشی ... بی ...

نشسته اَم ...

همه جا سکوت هست ...

سکوتی اجباری ...

سکوتی که صدایش در گوشم شبیه فریاد هست ...

این تیک تاک ساعت هم که ...

آرام نمی شود .... 

چشمانم را می بندم ... 

سعی می کنم نشنوم ...

 هیچ را نشنوم .... 

صدایت را به یاد بیاورم ... 

که آرام آرام نیمه های شب در گوشم زمزمه می کرد ....

 که آرام قصه برایم می گفت ...

 دستانت که دور تا دورم بود ....

 و نفس هایت که گردنم را نوازش می داد ...

 به یاد دارم ...

 که تو آرامش را در وجودم زمزمه می کردی ...

 تو

... تو نیستی این شبها ...

 این تیک تاک ...

 این روزها

... خسته اَم کرده ... 

حق با تو بود که از های هایم ، قاه قاه بخندی.

 گناه من نبود اگر هر شب ماه، صورتم را می شست.

 حق با تو بود که گناهم را باور نکنی ! حق با تو بود که دل مهربانت را پس بگیری.

گاهی باران همه ی دغدغه اش باغچه نیست ،

گاهی از غصه تنها شدنش می بارد

آهای تجسم بهشت در این دوزخ اکنون ها
جسم خاکیت
بوی ملکوت می دهد
در آغوشم بگیر
بهشتی ام کن

او مرا ندید
من لب پنجرۀ نگاهش نشسته بودم
کنار لحظۀ تلاقی
ابتدای عبوری آرامبخش
شکفتن آشنایی
...و به دانه هایی کوچک و بلورین خیره بودم
که بر گونۀ سردش
می غلتید
و به امتداد نگاهش
که به بی نهایت
می پیوست
او مرا ندید
من چون شعاع عاشقی
در حال درخشیدن بودم!

نقاش نیستم
اما تمام لحظه های بی تو بودن را درد میکشم

سلام

این آخرین باری هست که اینجا مینویسم. نه بخاطر اینکه نمی بینیشون بیشتر برای اینکه تو دلم بمونن بهتره تا اینکه رو صفحه حک بشن

خلاصه یه روزی گفتم  بنویسم و بخوانی شاید   ولی...

بگذریم

بازم مثل همیشه حرفمو نزدم و رفتم

از آنسوي درد مي آيم

و از انتهاي تنهايي

با يك بغل از ياسهاي وحشي

و دامني پر از عطر اقاقي ها

به ديدار تو مي ايم

شايد باران چشم هايم

كوير دلت را سبز كند  

شاید ...