که بعد از هر کدام من یک سال بزرگتر شدم ...؟

هنوز گاهی حس کوچک بودن به نرمی مخمل در دستان من است ...

و نامش شاید هنوز هم کودکی باشد....

حالا در دنیای آدم بزرگها

تمام دلخوشی ام ...

نشستن در کنج سکوتی است که قبل هر اتفاقی تمام لحظه ها را در جا میخکوب می کند....

دلم می خواهد

گوش هایم را بگیرم

صدایی نباشد:

تا  کودکانه گول خودم را بخورم

و ایمان به اتفاقی مثل تو جای خالی تمام تردید ها را پرکند

تو ...

که می دانم

مثل همه

سهم خود را از دل من بر نمی داری ......

اگرچه در سینه ی مناست ولی سهم تو ست.... و چه زیبا ...!

تو که می توانی با من کودکانه بخندی .... آری. میدانم

   هنوز هم میتوانی ...

من خودم رو وقتی که دیدم خودم رو نمیشناسم شکستم ....

اراده خودم رو به دست باد دادم چون ازش استفاده نمیکردم ....

احساس و قلب خودم رو به رود دادم و براق ترین و زیبا ترین سنگ بسترش رو به جای اون گرفتم ...

من دفتر نوشته های خودم رو به کسی ندادم .... اون ها رو سوزوندم ..... کسی اون ها رو نمیخواند!!! اگر هم میخواند مطمئنم که به من میخندید .....

چون من خودم هم به خودم میخندم .....

شاید در واقع دارم گریه میکنم.

من انقدر ننوشتم و نخوندم  سواد خودم رو هم جا گذاشتم ...... نمیدونم کجا !

من وقتی به جواب سوال های خودم رسیدم دیگه سوال های خودم رو فراموش کردم ....

وقتی شنا کردن رو یاد گرفتم که قرق شده بودم .

وقتی معنی درد رو فهمیدم که برای اینمه خودم رو نبینم با مشت آیینه اتاقم رو شکوندم ... اون موقع نتونستم داد بزنم و بگم آخ .... چون احساس کردم کسی نمیشنوه ....

من وقتی گفتم دوست دارم که کسی نبود بشنوه ....

وقتی خیلی ها خواستن بشنون اون موقع هیچ حرفی از دهان من خارج نمیشد ....

من تنهایی رو وقتی درک کردم که میخواستم برای آرزو هام دعا کنم ولی نمیدونستم به درگاه کی !

پس نا چار آرزوهای خودم و هم به دست باد دادم .....

من لذت اشک ریختن رو وقتی درک کردم که به جای اینکه قطرات اشک از چشمم جاری شه . دلم مثل سنگ سردی که با پتک بکوبن رو سرش خرد شده بود و اشکش سنگی بود .... سنگ هایی که روی گونه های من نبودن ... بلکه به اعماق تاریک وجودم سقوط میکردن .....

من اهمیت حرف زدن و ابراز احساس رو وقتی فهمیدم که به خاطر سکوتی که بهش عادت کرده بودم به بی احساسی و سنگ دلی و ..... محکوم شدم .....

من دیگه حتی خوابیدن رو دوست ندارم .... چون خیلی وقته که شب به جای آرزو هام و خواب های شیرین کابوس میبینم ..... قبل از خواب کسی بهم شب بخیر نمیگه .... صبح کسی من رو از خواب بیدار نمیکنه و قر نمیزنه که چقدر میخوابی ...........